Fotografe: Christien Brouwer
Vandaag leidt Christien de cursisten rond in de Waternatuurtuin. Dit gebied ligt vlak naast de Schooltuin waar we tuinierden en is zo genoemd omdat de bodem nogal drassig is. Dat is juist de bedoeling, het is een rest van het ooit uitgestrekte veenweidegebied van de Overbraker Binnenpolder. De Waternatuurtuin is 6 ha groot en bevat rietlanden, poelen, wilgenlaantjes, braamstruiken, sloten en oevers met allemaal bijzonder planten en dieren .
Je kunt er recreëren, excursies volgen of zelf mee helpen aan de natuur die hier wordt ontwikkeld door als vrijwilliger mee te helpen bij het beheer van dit gebied. Hoe dat laatste, het beheer, in zijn werk gaat, zien wij meteen bij binnenkomst van de Waternatuurtuin: een 20-tal vrijwilligers leggen gemaaid riet op hopen en voeren het af. Dit gemaaide riet mag niet blijven liggen omdat de bodem dan te voedselrijk wordt.
De excursie voert langs een natuurpad dat in de Waternatuurtuin is uitgezet. Dit pad kruist diverse leefgebieden of biotopen die hier ontwikkeld en in standgehouden worden voor diverse dieren en planten. Alle leefgebieden zijn eigenlijk voorbeelden van hoe een veenweidegebied er uit kan zien voor er daadwerkelijk weiden voor vee op worden aangelegd.
Hoewel veel planten die kenmerkend zijn voor de verschillende biotopen inmiddels zijn uitgebloeid, zien we van een aantal nog de resten. In het wilgenlaantje wordt de ruigte die als biotoop nagestreefd. Het kruid dat voor deze ruigte typerend is, het koninginnekruid, vinden we na enig speurwerk. Elders is moeras tot standgebracht: hier pronkt de lisdodde, zij het zonder zijn prachtige gele bloemen. Op de kalkrijke zanddijk aan de rand van de Waternatuurtuin treffen we het groot hoefblad aan op de plek waar rietkragen zij ontwikkeld komen we inderdaad ook om in het riet.
De excursie wordt een onvergetelijke ervaring, temeer daar we onderweg ook kruiden aantreffen die we al uit de tuin kennen: de smeerwortel, de hondsdraf en het kleefkruid. Dit roept de vraag op waarom we deze planten in de tuin als onkruid typeren en hier als (gewenst) kruid. Heeft dit te maken met de mate van natuurlijkheid van de omgeving waarin deze planten groeien?
Je kunt er recreëren, excursies volgen of zelf mee helpen aan de natuur die hier wordt ontwikkeld door als vrijwilliger mee te helpen bij het beheer van dit gebied. Hoe dat laatste, het beheer, in zijn werk gaat, zien wij meteen bij binnenkomst van de Waternatuurtuin: een 20-tal vrijwilligers leggen gemaaid riet op hopen en voeren het af. Dit gemaaide riet mag niet blijven liggen omdat de bodem dan te voedselrijk wordt.
De excursie voert langs een natuurpad dat in de Waternatuurtuin is uitgezet. Dit pad kruist diverse leefgebieden of biotopen die hier ontwikkeld en in standgehouden worden voor diverse dieren en planten. Alle leefgebieden zijn eigenlijk voorbeelden van hoe een veenweidegebied er uit kan zien voor er daadwerkelijk weiden voor vee op worden aangelegd.
Hoewel veel planten die kenmerkend zijn voor de verschillende biotopen inmiddels zijn uitgebloeid, zien we van een aantal nog de resten. In het wilgenlaantje wordt de ruigte die als biotoop nagestreefd. Het kruid dat voor deze ruigte typerend is, het koninginnekruid, vinden we na enig speurwerk. Elders is moeras tot standgebracht: hier pronkt de lisdodde, zij het zonder zijn prachtige gele bloemen. Op de kalkrijke zanddijk aan de rand van de Waternatuurtuin treffen we het groot hoefblad aan op de plek waar rietkragen zij ontwikkeld komen we inderdaad ook om in het riet.
De excursie wordt een onvergetelijke ervaring, temeer daar we onderweg ook kruiden aantreffen die we al uit de tuin kennen: de smeerwortel, de hondsdraf en het kleefkruid. Dit roept de vraag op waarom we deze planten in de tuin als onkruid typeren en hier als (gewenst) kruid. Heeft dit te maken met de mate van natuurlijkheid van de omgeving waarin deze planten groeien?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten